توحيد، طبيعت، تكامل  

ناشر: انتشارات قلم
چاپ اول: ۱۳۵۹

۵۶ صفحه

دو واژه توحيد و طبيعت در چهره هاى مختلف مربوطه در عرف ما و مخصوصاً در فرهنگ جديد غالباً بعنوان دو تضاد و يا دو دكان رقيب جلوه داشته است. تكامل نيز كه در قرن نوزدهم ميلادي وارد علم و فلسفه گرديد حربه ديگري بود كه در جنگ ميان طبيعيون و ماده پرستان از يكطرف با دينداران و خداپرستان از طرف ديگر بكار برده شده است.

چهره هاي مختلفي كه توحيد و طبيعت را از جهات گوناگون اخلاقي، فلسفي، شرعي، كلامي و غيره با يكديگر روبرو كرده و منظور نظر ماست در مفهوم ها يا اصطلاحات زير بيان ميشود:

ماديت و معنويت، جسم و روح يا جسم و جان، دنيا و آخرت، طبيعت و مأوراءالطبيعه، علمي و موهوم، ماترياليسم و ايده آليسم، طبيعي مسلك و موحد ...

براي آنكه از اين جنجال ديرينه جواب درستي دربياوريم شايد بهترين راه آن باشد كه قضاوت را بخود انسان واگذاريم كه با هر دو ارتباط و علاقه نزديك داشته است. راز مطلب را در تاريخ زندگي انسان يا تكامل فكري او جستجو مينماييم تا باين ترتيب حرف سوم را هم كه تكامل باشد وارد معركه نموده باشيم. بنابراين اول بسراغ رابطه انسان با طبيعت ميرويم، سپس پيوند آن دو را با خدا جستجو نموده و بالاخره نظر قرآن را كه خالصترين كلام توحيدي است درباره طبيعت و تكامل رسيدگي خواهيم كرد.


برخى از تيترهاى كتاب عبارتند از:

• رابطه انسان با طبيعت

• رابطه قرآن با طبيعت

• تكامل